Dit is onze ´huismerel´. Als wij ook maar een stap in de tuin zetten, zit hij op de hoek van het schuurtje naar ons te loeren. Vooral als we in de buurt van het zwarte schaaltje komen. Omdat we daar dagelijks maden in gooien. Want maden heb je in huis als je man vist. In de koelkast. Nog voordat wij weer binnen zijn, zit de merel al op de rand van het schaaltje. Maden te pikken. Een stuk of tien tegelijk. Dan gooit ´ie ze buiten het schaaltje en pikt ze weer op. Hij pikt er één op en er vallen er vier uit z´n snavel. Die vier pikt ´ie op en ondertussen vallen er weer zes. Dat gaat zo minuten lang door. Onhandige beesten. Maar mooi om naar te kijken.
Dan vliegt ´ie weg om z´n jongen te voeren. Eerst naar de schutting. Dan naar de poortdeur. En dan pas naar het nest. Stel je voor dat we zouden ontdekken waar de merelkindertjes zitten! Twee tellen later is papamerel weer terug en begint het hele proces van voren af aan.
